روستایی گاو در آخر ببست


شیر گاوش خورد و بر جایش نشست

روستایی شد در آخر سوی گاو


گاو را می جست شب آن کنج کاو

دست می مالید بر اعضای شیر


پشت و پهلو گاه بالا گاه زیر

گفت شیر از روشنی افزون شدی


زهره اش بدریدی و دل خون شدی

این چنین گستاخ زان می خاردم


کو درین شب گاو می پنداردم

حق همی گوید که ای مغرور کور


نه ز نامم پاره پاره گشت طور

که لو انزلنا کتابا للجبل


لانصدع ثم انقطع ثم ارتحل

از من ار کوه احد واقف بدی


پاره گشتی و دلش پر خون شدی

از پدر وز مادر این بشنیده ای


لاجرم غافل درین پیچیده ای

گر تو بی تقلید ازین واقف شوی


بی نشان از لطف چون هاتف شوی

بشنو این قصه پی تهدید را


تا بدانی آفت تقلید را